Depresja a kultura

Depresja a kultura

Depresyjne myśli i nastrój bywają doświadczeniem wszystkich ludzi i stanowią naturalną komponentę rozczarowania czy radzenia sobie z utratą. Długotrwałe poczucie smutku i zniechęcenia może być jednak objawem zaburzenia, a nawet choroby psychicznej. Jako jedna z głównych chorób oraz częsta przyczyna niepełnosprawności, zaburzenie depresyjne jest powodem nawet jednej na pięć wizyt w gabinecie lekarza pierwszego kontaktu.

Zaburzenia nastroju pojawiają się niezależnie od miejsca zamieszkania i dotykają członków wszystkich grup etnicznych. Populacja osób zmagających się z objawami depresyjnymi rośnie każdego roku, a w debatach społeczno-naukowych coraz częściej napotkać można na sformułowanie „epidemia depresji”. Jednak, pomimo pewnej uniwersalności, sposób, w jaki zaburzenie depresyjne jest ujmowane, konfrontowane i leczone różni się w zależności od czynników społeczno-kulturowych, odróżniających przedstawicieli poszczególnych narodowości i grup etnicznych. Kultura wpływa na ekspresję objawów, w tym na gotowość do wyrażania pewnych emocji czy sformułowania używane do opisu własnych stanów psychofizycznych. Ponadto, czynniki kulturowe częściowo determinują sposób leczenia, specyfikę relacji pomiędzy lekarzem a pacjentem czy też prawdopodobieństwo określonych zdarzeń i zachowań, takich jak próba samobójcza. W rezultacie niektóre zaburzenia są stosunkowo uniwersalne, inne zaś silnie zależne od kontekstu kulturowego. Jest to refleksja szczególnie ważna z punktu widzenia współczesnej mobilności i wielokulturowości społeczeństw. Na przykład, w wielu regionach Chin przeżywanie objawów depresyjnych ma wymiar głównie fizyczny, nie zaś psychologiczny. Wielu mieszkańców tego kraju cierpiących na depresję nie deklaruje uczucia smutku, a raczej poczucie znudzenia, dyskomfortu i napięcia wewnętrznego, a także objawy somatyczne pod postacią zmęczenia, zawrotów i bóli głowy. Badania mniejszości etnicznych prowadzone głównie na terenie Stanów Zjednoczonych pokazały, że manifestacje objawów depresyjnych różnią się znacząco w zależności od przynależności etnicznej, nie zawsze determinowane są narodowością czy regionem zamieszkania. We współczesnym świecie takie obserwacje są szczególnie ważne, pozwalając na otwarcie się klinicystów na różnice w zakresie percepcji i manifestacji zaburzeń psychicznych. Jest to wyzwanie, którego podjęcie ułatwi radzenie sobie z kryzysami psychicznymi osób migrujących, często doświadczających utrat i adaptujących się do ciągłych zmian.