logo małopolska
PROFILAKTYKA
W MAŁOPOLSCE

Lek. Klaudia Knap



          Migotanie przedsionków to najczęściej występujący typ zaburzeń rytmu serca u dorosłych na całym świecie. Szacuje się, że w Polsce arytmia ta występuje u 1,5–2% populacji ogólnej.

          Prawdopodobieństwo wystąpienia migotania przedsionków wzrasta wraz z wiekiem. Wiadomo również, że niektóre choroby i czynniki dotyczące stylu życia mogą wywoływać migotanie przedsionków, są to m.in.: nadciśnienie tętnicze, choroba wieńcowa, wady zastawkowe serca, niewydolność serca, nadczynność tarczycy, zaburzenia elektrolitowe, picie alkoholu w zbyt dużych ilościach.

Sposoby leczenia migotania przedsionków

          Istnieją różne sposoby leczenia, jakie lekarz może zalecić osobom z migotaniem przedsionków. W zależności od wieku, objawów arytmii, obecności innych dolegliwości, współistniejących chorób i ogólnego stanu zdrowia można zastosować:

- leki antyarytmiczne - u osób z migotaniem przedsionków i przyspieszonym rytmem serca leki te pomagają zwolnić lub przywrócić rytm serca do normy,

- leki przeciwzakrzepowe - powodują one rozrzedzenie krwi i pomagają zapobiegać tworzeniu się skrzeplin, co zmniejsza ryzyko udaru niedokrwiennego mózgu. Leki te przepisuje się pacjentom na podstawie oceny ryzyka zakrzepowo-zatorowego (ryzyka wystąpienia udaru mózgu) oraz ryzyka krwawienia, używając odpowiednich skal (tabela 1. oraz 2.),

- kardiowersję - polegającą na zastosowaniu impulsu elektrycznego lub specjalnych leków w celu przywrócenia prawidłowego rytmu serca (tzw. rytmu zatokowego),

- leczenie inwazyjne, jak np. ablacja - zabieg stosowany w przypadku ograniczonej skuteczności leczenia farmakologicznego, polegający na zniszczeniu obszaru serca, odpowiedzialnego za powstawanie arytmii.

ZAPAMIĘTAJ!!!

          Największym zagrożeniem migotania przedsionków jest udar niedokrwienny mózgu. Warto zatem regularnie chodzić do lekarza i przyjmować leki według zaleceń, nawet przy braku odczuwalnych objawów.

Leczenie przeciwkrzepliwe

          Decyzja dotycząca wdrożenia leczenia przeciwkrzepliwego wymaga oceny ryzyka wystąpienia powikłań zakrzepowo-zatorowych i krwotocznych. Do tego celu wykorzystuje się m.in. skalę CHA2DS2-VASc (tabela 1.), a także (w mniejszym stopniu) HAS-BLED (tabela 2.), na podstawie których można ustalić, czy leczenie przeciwzakrzepowe w ogóle jest wskazane. W praktyce zdecydowana większość pacjentów z migotaniem przedsionków wymaga leczenia przeciwkrzepliwego.

          Wyboru metody terapii przeciwzakrzepowej [antagoniści witaminy K (Warfin, Acenocumarol) lub doustne antykoagulanty niebędące antagonistami witaminy K (Pradaxa, Xarelto, Eliquis) lekarz dokonuje, opierając się na wytycznych towarzystw naukowych. Wymagana jest ocena funkcji nerek, ponieważ dawkowanie i możliwość stosowania niektórych z tych leków ustala się na podstawie wydolności nerek. Ponadto przed wyborem leczenia należy uwzględnić wiek chorego, choroby współistniejące, przyjmowane jednocześnie przez pacjenta leki, a także jego preferencje.
          Warto zaznaczyć, że w ostatnich latach zmalała rola kwasu acetylosalicylowego (Acard, Polocard), o którym wiemy, że praktycznie nie chroni przed udarem mózgu w przypadku pacjentów z migotaniem przedsionków.


Warto zapamiętać!

          Doustne leki przeciwzakrzepowe, częściej niż inne grupy leków, mogą powodować powikłania wymagające pobytu w szpitalu - szczególnie jeżeli nie są stosowane starannie, zgodnie z zaleceniami lekarza! Leki przeciwzakrzepowe są jednak lekami, których często nie da się zastąpić i nierzadko ratują choremu życie. Aby ich stosowanie było skuteczne i bezpieczne, konieczna jest ścisła współpraca pacjenta z lekarzem oraz edukacja chorego i jego bliskich. Ważne jest, aby każda leczona osoba rozumiała, na jakiej zasadzie działają te leki oraz na czym polega laboratoryjne monitorowanie leczenia.

Tabela 1. Skala oceny ryzyka udaru niedokrwiennego mózgu u chorych z migotaniem przedsionków.

Czynnik ryzyka

Punkty

C zastoinowa niewydolność serca lub dysfunkcja lewej komory

1

H nadciśnienie tętnicze

1

A₂ wiek ≥ 75r.ż.

2

D cukrzyca

1

S₂ udar mózgu/TIA lub incydent zatorowości obwodowej w przeszłości

2

V choroba naczyń tętniczych (np. przebyty zawał serca, miażdżyca naczyń obwodowych)

1

A wiek 65-74 lata

1

Sc płeć żeńska

1













 

Tabela 2. Skala oceny ryzyka poważnego krwawienia u chorych z migotaniem przedsionków.

Czynnik ryzyka

Punkty

H nadciśnienie tętnicze

1

A nieprawidłowa czynność nerek lub wątroby

1 lub 2

S udar mózgu

1

B krwawienie

1

L niestabilne wartości INR

1

E podeszły wiek, tzn. >65 lat

1

D leki (np. aspiryna) lub alkohol

1 lub 2

interpretacja: ≥3 pkt = duże ryzyko krwawienia




Piśmiennictwo:

  1. Kirchhof P, Benussi S, Kotecha D et al. 2016 ESC Guidelines for the management of atrial fibrillation developed in collaboration with EACTS. Kardiol Pol. 2016; 74: 1359-1469.

  2. Camm JA, Lip GYH, de Caterina R et al. 2012 focused update of the ESC Guidelines for the management of atrial fibrillation. Eur Heart J. 2012; 33: 2719–2747.

  3. Podolec P, Filipiak KJ, Undas A et al. Polish Forum for Prevention Guidelines on Prophylactic Pharmacotherapy: update 2017. Kardiol Pol. 2017; 75: 508-511.

  4. Gage BF, Waterman AD, Shannon W et al. Validation of clinical classification schemes for predicting stroke. Results from the National Registry of Atrial Fibrillation. JAMA. 2001; 285: 2864–2870.

  5. Undas A, Pasierski T, Windyga J et al. Practical aspects of new oral anticoagulant use in atrial fibrillation. Pol Arch Med Wew. 2014; 124: 124–135.

Grudzień 2019
P W Ś C Pt S N
1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31

TAGI

Polityka prywatności